Της Χριστίνας Καζανιάτορα.

…δεν ξέρω τι μου φταίει με το καλοκαίρι.

Θες που η νύχτα φαντάζει πολύ μικρή για μεγάλα όνειρα;

Θες που αυτή η ζεστή της άχνα, θολώνει την σκέψη;

Ίσως μπορεί να είναι αυτή η γεύση του ανεκπλήρωτου. Εκείνου του καλοκαιριού, που φθάσαμε, μα δεν γευτήκαμε ολοκληρωτικά.

Τάχα πως στα όνειρα ζω το ειδυλλιακό καλοκαίρι.

Ανέμελες βουτιές στη θάλασσα, κορμιά καυτά μπλεγμένα με την αλμύρα της θάλασσας και κουβέντες, καθισμένοι σε ένα μπαλκόνι με θέα το απέραντο γαλάζιο.

Κοιτώντας την καθώς σουρουπώνει ήρεμη, γαλήνια και επιτέλους μόνη.

Ο κόσμος την έχει εγκαταλείψει σιγά σιγά, οι μανάδες έχουν μαζέψει τα μικρά τους με τα κουβαδάκια στο χέρι και οι ηλιοκαμένοι νέοι, πάνε να συνεχίσουν κάπου αλλού…

Τώρα είναι δική μας, τώρα είναι η δική μας η ώρα.

Μια θάλασσα κυριολεκτικά να την πιείς στο ποτήρι…

Και εμείς οι δυο καθισμένοι στο μπαλκόνι, ρίχνοντας ματιές όλο νόημα ο ένας στον άλλον.

Φευγαλέα χάδια που επιβεβαιώνουν τα συναισθήματα

Μικρή η νύχτα πολύ μικρή για να μας χωρέσει.

Σαν κάποιος να της τρέχει τα λεπτά στο ρολόι…

Δεν παγώνει όμως κανείς τον χρόνο. Καλύτερα, έτσι παίρνουν αξία οι στιγμές.

Πάλι ματιές.

Άλλοτε με χαμόγελο κι άλλοτε, γεμάτες υπονοούμενα.

Σκέψεις κοινές.

Και σώματα που καίγονται να βρεθούν δίπλα δίπλα, πιο κοντά…τόσο που να γίνουν ένα.

Γυμνά, λιτά και απόλυτα εναρμονισμένα μεταξύ τους.

Μουσική υπόκρουση πάντα η ίδια.

Οι ανάσες και οι παλμοί της καρδιάς στο ίδιο ακριβώς τέμπο.

Καύσωνας, ζέστη υψηλές θερμοκρασίες…Άραγε με ποια μονάδα μπορείς να μετρήσεις αυτή τη λάβα. Σε ποια κλίμακα μετράς την ένταση, το πάθος, τον πόθο που πλανιέται γύρω μας.

Κουβέντες του τώρα, του χθες, του αύριο…

Απόψεις ετερώνυμες δεμένες χειροπόδαρα, με αισθήματα ομώνυμα.

Στα αυτιά μου θα βρίσκεται για πάντα ο ήχος της, όλη τη νύχτα μέχρι το ξημέρωμα.

Αυτό το απαλό σύρσιμο της, μου μοιάζει με νωχελικό βήμα.

Ένας απαλός κυματισμός σαν χάδι, έξω στην ακτή…. Και πίσω πάλι.

Ο ίδιος ακριβώς ήχος όλη τη νύχτα.

Ξέρεις πού είμαι.

Ξέρεις πού ταξιδεύω.

Μόνο εσύ μπορείς να το ξέρεις.

Δεν ξέρω γιατί γύρισα εκεί…

Δε ξέρω τι μου φταίει στα καλοκαίρια, μα από τότε είναι διαφορετικά.

Ίσως υποσυνείδητα κάτι έμεινε, η ίσως πάλι κάτι έκλεισε εκεί και ξεκίνησε ένα καινούργιο.

Ίσως πάλι να βρεθούμε εκεί και τότε μπορεί να ολοκληρωθεί εκείνο το ανεκπλήρωτο καλοκαίρι…

Ότι κι αν είναι, εγώ είμαι εκεί.

Στην ακτή, στη δική μας ακτή!

αναπνοές

Πηγή

To 90% των Ελλήνων θα αντιμετωπίσει προβλήματα με τη σπονδυλική στήλη.Η καθιστική ζωή και η λάθος στάση του σώματος είναι ότι χειρότερο.Δείτε μια καινοτόμο μαγνητική ζώνη ευθυγράμμισης που ήδη έχει βοηθήσει πολύ κόσμο

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.